Kapitalist rekabette öne geçmenin temel yollarından biri, işçilik maliyetlerini sürekli olarak aşağı çekmektir. Patronlar bu amaca ulaşmak için aynı işi daha az personelle yürütme, mesai sürelerini uzatma ve yüksek kapasiteli teknolojilere yatırım yapma yöntemlerine başvururlar. Ancak maliyetleri kısmanın en kestirme yollarından biri de işçiye ödenen ücretleri olabildiğince asgari seviyede tutmaktır.

Nitekim hafta başında hükümet çizgisindeki gazetelerde yeniden gündeme taşınan “bölgesel asgari ücret” tartışmaları da tam olarak bu sermaye mantığıyla paralellik gösteriyor. Yapılan haberlerde; büyükşehirler ile Anadolu arasındaki yaşam maliyeti farkı gerekçe gösterilerek mevcut tek tip asgari ücret sisteminin her iki tarafı da mağdur ettiği iddia ediliyor. İstanbul, Ankara ve İzmir gibi metropollerdeki fırlayan kira ve ulaşım giderleri karşısında işçinin geçinemediği itiraf edilmiş olsa da, getirilen çözüm önerisi büyükşehirlerdeki ücretleri yükseltmek değil; her bölgenin gelişmişlik düzeyine göre esnetilmiş, yani Anadolu’da ücretleri daha da düşürecek farklı taban fiyatlar belirlemek oluyor.

Türkiye’de asgari ücret, gelişmiş kapitalist ekonomilerdeki gibi iş gücüne katılanların küçük bir kesimini kapsayan istatistiki bir “başlangıç ücreti” olmaktan çoktan çıkmıştır. Aksine, çalışan nüfusun çoğunluğunu kuşatan, emekçilerin yarısından........

© Evrensel