Bir tarafta çocuğuna yeterince meyve alamayan aileler, öbür tarafta yetiştirdiği meyveyi toplamaya bile gücü yetmeyen çiftçiler…

Aynı ülkede, aynı günlerde yaşanıyor bunlar. Meyve dalında çürüyor, insanlar pazardan eli boş dönüyor. Sonra halka piyasanın her şeyi düzenlediği masalı anlatılıyor.

Kimin için düzenliyor?

Meyvecilik, hasat zamanı bahçeye gidip ürün toplamaktan ibaret değil. Fidanın dikildiği gün başlayan iş yıllar boyunca sürüyor. Toprak hazırlanacak, sulama düzeni kurulacak, budama yapılacak. Gübre, su, enerji, hastalıklarla mücadele ve işçilik giderleri karşılanacak.

Kendi işini kendi yapan çiftçinin emeği de bedava değil. Ailesiyle birlikte günlerce çalıştığında, cebinden işçilik ücreti çıkmadığı için masraf yapmamış olmuyor.

Çiftçinin hesabında görünmeyen kalem, kendi emeğidir.

Ama şimdi öyle bir noktaya geliniyor ki üretici, kendi emeğinden vazgeçse bile ürünü toplayamıyor.

Niğde’nin Dündarlı kasabasındaki elma üreticileri feryat ediyor. Anlattıklarına göre meyve suyuna gidecek elmanın kilogramına 3 lira veriliyor. İşçinin günlük ücreti ise 2 bin lira. Bir işçi günde 500 kilogram elma toplasa, ürünün satışından ancak 1500 lira geliyor. Üreticinin yalnızca yevmiyeyi karşılamak için cebinden 500 lira daha koyması gerekiyor.

Budama, sulama, gübre, ilaç, kasa ve nakliye bu hesapta yok. Bir yıl boyunca verilen emek de yok.

Şimdi bu çiftçiye “Neden elmayı dalında bırakıyorsun?” diye sorabilir miyiz?

Sorun işçinin yevmiyesi değil. O işçi de aynı pazardan alışveriş yapıyor, aynı kirayı ödüyor,........

© Evrensel