Bahar geldi, çiçekler açtı. Kokmuyor hiçbiri eskisi gibi, kan kokusundan. Rüzgar esmiyor, yaprak kımıldamıyor. Gökyüzünün uçuşup duran füzelerle kaplanmasından.

Gökyüzü ateş altında, bulutlar yanıyor, geceyi ışıtarak. Alev alev yanarken insanlar taş, toprak üstünü örtüyor. Külü bile kalmıyor.

Toprak kazıldığında yaşam fışkırırdı yerden. Geçti gitti mi o günler? Şimdi toprak kazıldığında yıkıntılarla mezarlar........

© Evrensel