Bazı şeylerin nedeni yoktur. Bazı duyguların, bazı özlemlerin, bazı sızıların izahı bulunmaz. Bir anda gelirler. Hiç ummadığınız bir vakitte, kalabalığın ortasında ya da gecenin sessizliğinde usulca düşerler gönlünüze. Neden şimdi, neden bugün diye sorarsınız kendinize. Bir cevap bulamazsınız. İşte bugün yine öyle oldu. Durup dururken aklıma düştü babam.

İnsan babasını kaybedince yalnız bir insanı kaybetmiyor aslında. Bir gölgeyi, bir sığınağı, bir yön duygusunu da kaybediyor. Yaş kaç olursa olsun fark etmiyor. Saçlarınıza aklar düşse de, omuzlarınıza yılların yükü binse de içinizde bir yer hep çocuk kalıyor. Ve o çocuk, dönüp dolaşıp babasını arıyor.

Şairin dediği gibi, savaşta komutansız kalmaktır babasız kalmak. İnsan yürümeye devam ediyor elbette. Hayat kimse için durmuyor. Sabahlar oluyor, akşamlar oluyor, yıllar geçiyor. İnsan gülüyor, çalışıyor, dostlarıyla oturuyor, yeni insanlar tanıyor. Dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerinde görünüyor. Ama kalbinizin bir köşesinde........

© Enpolitik