Bugün İslam, çoğu coğrafyada bir ahlak ve vicdan çağrısı olarak değil; bir itaat, ceza ve korku düzeni olarak algılanıyorsa, bunun nedeni Kur’an değil, tarihsel şeriat anlayışıdır. Çünkü İslam ile şeriat özdeş değildir. Bu özdeşlik sonradan, bilinçli biçimde kurulmuştur.

Kur’an bir devlet kurma metni değildir. Bir anayasa yazmaz. Ceza katalogları çıkarmaz. Yönetim modeli çizmez. Kur’an’ın temel meselesi insandır: insanın ahlakı, sorumluluğu, zulme karşı duruşu ve vicdanıdır. Buna rağmen İslam tarihi boyunca Kur’an, bir hukuk kitabına indirgenmiş, Allah’ın mesajı iktidarın hizmetine sokulmuştur.

Bu noktada kritik ayrım şudur:
Şeriat, Kur’an değildir; fıkıhtır.
Fıkıh ise ilahi değil, beşerîdir. Zamanın, kültürün ve iktidarın ürünüdür.

ŞERİAT: DİN DEĞİL, TARİHSEL İKTİDAR YORUMU

Bugün “şeriat Allah’ın emridir” denilerek savunulan düzenin büyük kısmı, hicrî 2. ve 3. yüzyılda yaşamış erkek hukukçuların yaptığı yorumlardan ibarettir. Bu yorumlar, dönemin:

din........

© Enpolitik