İş gücü girdi endekslerinde ki son bir yıllık süreci (2025 I. Çeyrek - 2026 I. Çeyrek) mercek altına al­dığımızda; büyüme kompozisyo­nundaki dengesizlikler, sanayideki kan kaybı ve yükselen işgücü ma­liyetlerinin üretici üzerindeki bas­kısı açıkça gözlenmektedir.

Son bir yılda arındırılmamış verilere gö­re toplam istihdam endeksi yıllık %1,2 oranında sınırlı bir artış gös­termiştir. İlk bakışta pozitif görü­nen bu istihdam artışının arka pla­nına inildiğinde, sektörler arasında tam anlamıyla radikal bir yapısal ayrışma yaşandığı net bir şekilde anlaşılmakta­dır.

Türkiye ekonomisinin katma değer üretimi ve ihracat açısından en stratejik omurgasını oluşturan sanayi sektörün­de istihdam endeksi, yıllık bazda %3,2 oranında gerilemiştir. Bu düşüş, sana­yi üretiminde uzun süredir devam eden ivme kaybının ve küresel pazarlardaki talep daralmasının istihdam piyasasına doğrudan bir yansımasıdır. Firmaların sipariş yetersizliği ve artan işletme ma­liyetleri karşısında yeni istihdam yarat­mak bir yana, mevcut kadrolarını koru­makta zorlandıkları görülmektedir.

Buna karşın, ekonomik büyümenin lokomotifi olma rolünü sanayiden dev­ralan inşaat sektöründe %3,8 ve tica­ret-hizmet sektörlerinde %3,1’lik is­tihdam artışları kaydedilmiştir. İstih­damdaki bu yön değişimi, Türkiye’nin büyüme modelinin üretken ve döviz ka­zandırıcı sektörlerden ziyade, iç tüketi­me ve hizmet odaklı alanlara kaydığını tescillemektedir. Hizmetler sektörünün istihdamı sırtlaması kısa vadede işsizlik oranlarının patlamasını engellese de, uzun vadeli sürdürülebilir büyüme pati­kası açısından ciddi bir yapısal zafiyete işaret etmektedir.

Çalışılan saatlerde düşüş:........

© Dünya