Bu yazı bir film izlerken ak­lımda geldi. Hafta sonu son kitabımı yazarken bir filme bakıyordum.

Bir film insanın içinden geçer mi? Lübnanlı yönetmen Nadi­ne Labaki'nin yönettiği “Kefer­nahum” isimli filminden söz edi­yorum. Kefernahum, Nahum'un köyü manasına gelen, Hz. İsa’nın toplum içinde konuşmalar yap­tığı köy. Tabii kafirlik, isyan, ka­os anlamında sembollere dö­nüşmüş. Film, kendisini böy­lesi lekeli ve kirli bir dünyaya getirdiği için ailesine dava açan bir çocuğun dramını an­latıyor. Filmin bir bölümün­de aslında kendisi de göçmen olan küçük Zain dönüyor ve ar­kadaşına şöyle sesleniyor: “İs­veç diye bir ülke varmış ve ora­da çocuklar eceliyle ölüyormuş”. Sonra da ekliyor: “Çocuklar sahi hiç mi gülmeden geçip gitmeli bu dünyadan!”

Kadın ve çocukların her açı­dan hayatta mağdur olan taraf ol­duğunu gösteren bir film. Yok­sulluk, cehalet, yoksunluk ve çaresizlik böğrünüze bir bıçak saplanıyor. Film, şiddet, fuhuş, mafya ve terör kıskacındaki ço­cuk işçilerin, mültecilerin, yok­sulluğun çığlığı. Neticede filmin sonunda şöyle düşünüyorsunuz: Allah bazı insanları diğer kulları­na paspas olarak yaratmadığına göre bu dünyanın düzeni bozuk. Ya da hep coğrafya kaderdir diyo­ruz ama etrafımıza baktığımız­da burada bir yanılgı var: Sanırım coğrafya değil de, biz coğrafyanın kaderiyiz...

İnsanlar neden bu kadar kötü olabiliyor?

Şu an bir İsrail, Lübnan’ı canice bombalıyor. Çıldırmış gibi kötüler!

Savaşlar, katliamlar sürerken aklımıza hep bu konu geliyor de­ğil mi? İnsanlar neden bu kadar kötü olabiliyor? Bazı insanlar neden bencil ve kötü karakterli­dir, başkalarına acı çektirmekten hoşlanır? İnsan beyninin en ka­ranlık köşelerinde kötülük nasıl cevap bulur?

Mesela yolda yürürken yüzü­ne baktığınız, metroda yanına oturduğunuz, beraber aynı resto­randa yemek yediğiniz kişiler bir sosyapat ya da katil olabilir. Bu kulağa gerçekten çok çılgın gele­bilir. Kötülük suçla el ele her yer­dedir. Biçimleri, düzeyler, maru­ziyetleri değişir ama hep bir yer­lerdedir.

Bu........

© Dünya