Bir tarafta maaş ödenmesi gereken bir ça­lışan, diğer tarafta maaş istemeyen, izin kullanmayan ve günün 24 saati hizmet vere­bilen bir yapay zekâ. Böyle bakınca, mesele yalnızca bir işverenin maliyet hesabı olarak görülebilir. Oysa ki bu değişim önümüzdeki yıllarda milyonlarca insanın çalışma haya­tını, gelir dağılımını ve toplumsal düzenini şekillendirecek görünüyor. İnsanlık belki de Sanayi Devrimi›nden bu yana emeğin ekono­mik değerini en köklü biçimde değiştirecek bir döneme giriyor. Üstelik bu kez makineler yalnızca insanın kas gücüne değil, zekâsına da rakip oluyor.

Türkiye’de 2026 yılında net asgari ücret 28.075 TL, yıllık brüt maliyet ise yaklaşık 471 bin TL. Bir işletmenin müşteri sorularını ya­nıtlamak, standart raporlar hazırlamak ve ru­tin yazışmaları yürütmek için yapay zekâ kul­landığımızı düşünelim ve bu sistem için aylık 10 bin TL, yıllık 120 bin TL işletme bütçesi ay­rıldığını varsayalım.

Ortaya çıkan fark dikkat çekici. Elbette yapay zekâ sisteminin kurulu­mu, entegrasyonu, denetlenmesi ve hatala­rının düzeltilmesi de bir maliyet. Üstelik her çalışanın bütün görevlerini üstlenmesi müm­kün değil. Dolayısıyla bu hesap bir insanın ta­mamen ikame edilebileceğini göstermiyor, ancak belirli görevlerin maliyetinin ne kadar farklılaşabileceğini ortaya koyuyor. Ve işve­renler açısından giderek önem kazanan soru şu oluyor; bir işi insanla mı, teknolojiyle mi, yoksa ikisinin birlikte çalışmasıyla mı........

© Dünya