Petrolün alternatifi bulunabiliyor. Enerji üretiminde kaynak değişti­rilebiliyor, bazı hammaddeler ithal edilebiliyor. Suyun ise yerine koyabileceği­miz başka bir kaynak yok. Buna rağmen Tür­kiye’de suyu hâlâ çoğunlukla kurak geçen yazların, düşen baraj seviyelerinin ve tasar­ruf çağrılarının konusu olarak ele alıyoruz.

Oysa mesele sürdürülebilir kalkınmay­la ilgili. Su; tarımdan enerjiye, gıda güvenli­ğinden sanayiye, kentleşmeden dış politika­ya kadar uzanan stratejik bir kaynak haline geliyor. Türkiye’nin önündeki soru ise uzun zamandır gayet açık: Geleceğin en stratejik kaynaklarından birini gerçekten stratejik bir kaynak gibi yönetiyor muyuz?

Su sosyal adaletin de konusu

2025 su yılında Türkiye’de yağışlar yüz­de 26 azaldı ve son 52 yılın en kurak dönemi kayıtlara geçti. 2026 su yılında ise yağışlar uzun yıllar ortalamasının yaklaşık yüzde 30 üzerine çıktı; son 66 yılın en yüksek seviye­lerinden biri görüldü. Bir yıl 52 yıllık kurak­lık, ertesi yıl 66 yıllık yüksek yağış.

İklim krizini yalnızca “daha az yağmur ya­ğacak” diye okumak bu nedenle eksik ka­lıyor. Asıl sorun giderek artan belirsizlik. Yağışın miktarı kadar zamanı ve dağılımı değişiyor. Bir ekonominin tarımını, ener­ji üretimini ve kentlerin su ihtiyacını böyle oynak bir sisteme göre yönetmesi........

© Dünya