İnsan en güzel kıvamda yaratılmış ama bu kıvamın tamamı Allah azze ve celleyi birleyip katışıksız itaat etmesine bağlı. Yoksa insan nefsi emmaresiyle, baştan sona aczdir, hırstır, korkudur, tembelliktir, cimriliktir, aldanmadır, aceleciliktir, peşinciliktir, duyarsızlıktır, bencilliktir, öfkedir, hasımlıktır, kindir, intikamdır, isyandır, zulümdür, azgınlıktır, haddi aşmadır, vefasızlıktır, nankörlüktür, açgözlülüktür, kural tanımazlık ve savurganlıktır.

Hele insanın fikri bir şeye kitlendi mi, oradan çıkması da neredeyse imkansızdır. O yüzden Üstadın aşk-ı mecâzi dediği şey, beşerin en büyük zaafı olsa gerektir. Bağlandığı ideoloji, düşünce, grup, çevre, kişi adına muhakeme sekmelerini ömür boyu kapatırken bir yönüyle korkunç bir taassubun, ama diğer yönden de sırlı ve lüzumlu bir hikmetin hamalıdır insan.

Sonra hep başka tarafın aidiyetine giriftar olmuş kimselerin güya düştüğü trajikomik hallerle kendi intisabını daha da sağlamlaştıran zavallı bir aktördür.

Ve aynı insan, “ben aklımı kimseye kiraya vermem, hiçbir ekosistemin aleti, neferi, süvarisi ve vebal ortakçısı olmam” diyerek bağımsız halde kendi kıymetini koruyacağını zanneden acayip uyanık bir sefildir de.

Fabrika ayarlarından gafil, fıtrat düzeneğinden habersiz, ontolojisine cahil şaşkın fanatik.

Süleyman olmadığı halde, hayvanların dilini öğrenip, onların zararından emin, faydalarından müstefîd olacağını hesap eden........

© Doğruhaber