Muhammed İkbal bir beytinde der ki: "Her Muharrem'de yeniden doğar Hüseyin / Zira hakikat, bir defa ölmekle bitmez."

O hakikatin hilali yine göründüğüne göre bir iki kelam etmeden geçmeyelim.

Modern insanın dramı, Kerbela'nın Kufe’li tanıklarına hiç de yabancı değil. Ama bu benzerlik, yüzeysel bir tarihsel tekrarın ötesinde, insan ruhunun değişmeyen bir kırılganlığını ele veriyor.

O dönem, egemen otoriteye karşı halkın konforunu kaybetme korkusu, Hakka, hakikate duydukları sadakatin önüne geçti. Üstelik her büyük zulmün, küçük teslimiyetlerin birikimi üzerine kurulduğunu çok iyi bilmelerine rağmen. Ve o günden bugüne çözülme sürüyor, asalet eriyor, ahde bağlılık uçuyor, ortak vicdan hızla özel çıkara dönüşüyor.

Hadis-i Şerifler, kalbin katılaşmasını tek büyük günahla değil, küçük günahların alışkanlığa dönüşmesiyle açıklar. Vicdan, ani bir darbeyle değil; her gün verilen küçük tavizlerle körelir. Kufe halkının ihaneti de bir gecede gerçekleşmedi. Önce bir adım geri çekildiler, sonra bahaneler ürettiler, ardından da suskunluğu bir erdem sandılar. İmam Gazâlî’nin rh deyimiyle: "Kalp, pas tutmaya başladığında sahibi bunu fark etmez; zira paslanan şey, fark........

© Doğruhaber