Onlar bize kendilerini çok naif bir hissiyat ile anlatırlar aslında. O naif hissi, evlatlarımız adına biz dile getirelim.

Ömrünün en asude, en masum, en mühim deminden lisanı halim ile size seslenmek, öze ilişmek istiyorum. Çocukluğumun bitişi, gençliğimin başlangıcı olan bu erinlik çağımda tedirginliğimi-serzenişimi anlamanız temennisi ile…

Dilediğini elde edemeyen, umutlara, hayallere dalan, musibet oklarına hedef, zamana esir, mihnetlere giriftar, hüzünlere eş, hayattan alacaklı ölüme borçlu, nefsin hileleriyle baş edemeyen, zamanın fitnelerinden bihaber ve bir gün mezarlıkları yurt edinecek olan evladınızdan;

Yeterli tüm donanımlar ile dünyaya gelen ancak korunaksız, tecrübesiz ve hazırlıksız bulunan can evlattan;

Hayatın geçici olduğunu, zamanın çetinliğini idrak eden, ömrünün evveli bitmiş, kadere rıza göstermiş, dünyayı benden daha fazla görmüş, ölülerin yerinde yurt tutacak olan ve ilk mürebbim, ilk öğretmenim anneme ve babama:

Bilirim, sizden bir parça gibiyim. Canınız,........

© Doğruhaber