Komutan askerleriyle birlikte bir tünele girer. Askerlerin bastığı yeri görmediği, zifiri karanlık bu ortamda komutan emrini verir. Her asker doldurabildiği kadar taş toplayarak tüneli geçecektir.

Bu emir karşısında askerlerin bir kısmı emre uymaz ve hiç taş toplamaz. İkinci kısım yapmadı olmasın diyerek birkaç taşı ceplerine koyarlar. Diğer askerler ise komutanın emri var diyerek ceplerini alabildiğince doldururlar.

Nihayet tünel biter ve aydınlığa kavuşulur. Avuçlarını açıp topladıklarına baktıklarında çakıl zannettikleri taşların elmas, yakut, zümrüt olduğunu gören askerlerin ilk kısmı büyük bir pişmanlıkla keşke derler “keşke emre uysaydık”. Az alanlar “niye çok almamışız’’ diye pişman olurlar, alabildiğince dolduranlar ise “emre uyduk mükafatını gördük” diyerek sevinirler.

Bu hikayedeki gibi hayat geçmemiz gereken bir tüneldir bir farkla karanlık ve bilinmez değildir. Rabbimiz hayat rehberimiz Kur’an’da kullarını devamlı olarak ikaz eder. Ceza ve mükafatla ilgili cennet ve cehennem sahneleri ile her türlü uyarı yapılır. İnsandan basiretini kuşanıp, ayetlerin aydınlığında tedbirini alması istenir. Bu tünelden geçen nice kavimlerin akıbetleri en çarpıcı şekilde insanın önüne koyulur.

“Ey insanlar!........

© Diyanet Haber