Hayat, hepimize bir kere verilmiş dar bir zaman diliminde, aynı sofrayı, aynı çatıyı, aynı yolu paylaştığımız bir yolculuktur.

Bu yolculukta yanımızdakiler, kaderin bize emanet ettiği yol arkadaşlarıdır; onlar bizim imtihanımız, biz onların sığınağıyız.

Ne var ki çoğu zaman bu emaneti unutuyor, hayatı birbirimize dar edebiliyoruz.

Oysa asıl hüner, hayatı daraltmak değil; nefes alınacak menfezler, ışık sızacak pencereler açmaktır.

İnsan, yalnız kendi nefesiyle değil, aynı zamanda etrafına açtığı pencerelerden giren havayla yaşar.

Diğergam olmak, sadece kendi derdimizi değil, karşımızdakinin yükünü de omuzlamaya talip olmaktır.

Kendimizi onun yerine koymadan, onun gözünden bakmadan, onu anlamadan kurduğumuz her cümle, aramıza örülen bir duvara dönüşür.

Empati dediğimiz o haslet, aslında gönlün karşı kıyıya uzattığı bir köprüdür.

O köprüden geçenler, karşı tarafta bir........

© Diriliş Postası