Zamanın ruhu, devletlerin sadece hafızasını değil, masadaki ağırlığını da değiştirir. 2004 yılının İstanbul Zirvesi’ni hatırlayanlar, o günün Türkiye’sini bir "jeopolitik köprü" ya da NATO’nun güney kanadını koruyan sadık bir "bekçi" olarak resmeden manşetleri de hatırlayacaktır. Dönemin Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’in temsil ettiği Türkiye, askerî insan gücüyle öne çıkan, ittifaka uyum sağlamaya çalışan ve Washington-Londra-Paris ekseninin çizdiği sınırların dışına taşmayan bir "kanat ülkesi" profilindeydi. Zirvedeki etkimiz, coğrafyamızın sunduğu doğal avantajlar ve terörle mücadeleye dair ortak bildirilere imza atabilme başarısıyla sınırlıydı. Cumhurbaşkanlığı makamının NATO’daki ağırlığı, daha çok devletler hukuku nezaketi ve coğrafi vazgeçilmezliğin getirdiği pasif bir saygınlıktan ibaretti. Türkiye, ittifakın vizyonunu belirleyen değil, o vizyona uyum sağlayan; adeta Batı’nın kurguladığı sahneye ev sahipliği yapan görkemli bir "dekor" gibiydi.

Bugün, yani 2026’da Ankara’da toplanan........

© Diriliş Postası