Andre Øvredal, modern korku ve gerilim sinemasında atmosfer yaratmayı, canavar mitolojilerini kentsel ya da izole alanlara yedirmeyi iyi beceren yönetmenlerden biri. 2010’daki buluntu filmi Trollhunter ile sinema profesyonellerinin radarına giren; 2016’da, Toronto Film Festivali’nde gösterildiğinde eleştirmenlerden övgü toplayan The Autopsy of Jane Doe ile rüştünü ispatlayan Øvredal; 2019’da bu kez usta sinemacı Guillermo del Toro’nun yapımcılığını üstlendiği Scary Stories to Tell in the Dark’ın kamera arkasına geçti. “Dracula” hikâyesini farklı bir tarzda ele aldığı The Last Voyage of the Demeter (2023) ise konuyla ilgi yapılan en iyi janr örneklerinden biri oldu. Norveçli yönetmen, vizyona giren yeni filmi Passenger ile bu kez yol korkusu, doğaüstü korku ve psikolojik gerilim sularında yüzüyor. Geleneksel korku unsurlarını yüksek tempolu bir psikolojik abluka ile birleştiren yapım, yönetmenin klostrofobik mekân kullanımındaki ustalığını açık havaya, ürkütücü bir doğa sahnesine taşıyor. Klasik yol filmleri örneklerdeki tehdit unsurları genellikle dışarıdan gelen somut birer avcı, psikopat bir karakter ya da vahşi bir araçken; Norveçli yönetmen tehlikeyi hem dışarıdaki soyut bir güce bağlıyor hem de bunu, karavanın kapalı iç mekânında iki sevgilinin psikolojik çözülmesine yediriyor. Böylece film, sadece yoldaki fiziksel bir takipten ibaret kalmayıp, türün geleneksel şablonlarını metafizik ve klostrofobik bir hayatta kalma mücadelesiyle yeniden harmanlıyor.

Passenger, kendi dünyalarından bir tür kaçış ve özgürlük arayışıyla yola çıkan iki sevgilinin uzun soluklu karavan yolculuğunu odağına alıyor. Başta romantik, huzurlu ve her şeyden uzak bir macera gibi başlayan bu mobilize yaşam tecrübesi, karavanın rotası karanlık ve ıssız yollara saptıkça geri dönülmez bir kâbusa dönüşür. Çift, yolda bir trafik kazasına rastlayınca yardım etmek amacıyla durur. Ancak olay yerinde yalnızca kötü bir anıya değil, kendileriyle birlikte yola çıkan başka........

© Diriliş Postası