Özgür Özel’in yerel seçimlerin yenilenmesi önerisinin rasyonel bir tarafı olduğunu düşünmüyorum. Bunu bir seçim önerisinden çok, siyaseten yapılmış bir meydan okuma olarak görüyorum.

Bilmeyenler için hatırlatayım.

Özel, KOZA TV’de iktidara, “Yerel seçimleri öne alalım. İstedikleri tarihte bütün illerde yerel seçimleri yenileyelim” diye seslendi. 31 Mart 2024’te CHP’nin yüzde 38’le birinci parti olduğunu hatırlattı ve bugün seçim yapılsa yüzde 45’in altında kalmayacaklarını söyledi.

Peki iktidar bunu neden yapsın?

Muhalefetin kendisini güçlü gördüğü, CHP’nin birinci parti çıktığı bir seçim türünü iktidar neden erkene alsın ve rakibine yeniden aynı sahada mücadele etme fırsatı versin?

Siyasetin doğasında böyle bir mantık yok.

Bu nedenle Özel’in sözlerini gerçek bir seçim takvimi önerisi olarak değil, “Sandıktan korkmuyoruz” mesajı olarak okumak daha doğru.

Ama burada benim asıl üzerinde durduğum mesele Özgür Özel değil.

Muhalefetin yıllardır kurtulamadığı bir düşünme biçimi.

“Bu kadarını yapamazlar.”

“Toplum buna izin vermez.”

“Ekonomi böyle giderse zaten seçim kazanamazlar.”

“Bu defa kesin gidiyorlar.”

“Biraz daha sabredelim.”

Bunların önemli bölümü siyasi analiz değil, temennidir.

Temenni ile strateji arasındaki fark ise siyasette bazen iktidarla muhalefet arasındaki fark kadar büyüktür.

Türkiye bunun en çarpıcı örneğini 2023 seçimlerinden önce yaşadı.

Aylar boyunca muhalefet çevrelerinde seçimin sonucu neredeyse belliymiş gibi konuşuldu. Altılı Masa kurulmuştu, ekonomik şartlar ağırdı, 2019 İstanbul ve Ankara zaferlerinin yarattığı psikolojik üstünlük hâlâ canlıydı. 6 Şubat depremlerinin ardından muhalefetin önemli bir bölümünde soru artık “Erdoğan kazanabilir mi?” değil, “Muhalefet ne kadar farkla kazanır?” haline gelmişti.

14 Mayıs akşamı sandıklar açıldığında başka bir Türkiye........

© Diriliş Postası