Anayasa Mahkemesi önündeki emekli protesto eyleminde hayatına son veren Ali Şekeroğlu’nun elinde taşıdığı dövizde şöyle yazıyormuş: PARA İÇİN DEĞİL ONURUMUZ İÇİN. Okuduğumdan bu yana aklımdan çıkmıyor. 

Bir süre önce sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımlarda ülkeye yıllarca hizmet etmiş şerefli bir polis memuru olduğunu yazmış. “Vatan sevgimizi sorgulatmayız ama açlıkla da cezalandırmayın, insan gibi yaşamak anayasal hak, küstürmeyin bu fedakâr insanları” demiş.

Anayasal hak evet insan onuruna yaraşır bir hayat sürdürmek. Beslenebilmek, barınabilmek ama sadece bunlar değil; özgürce düşünce ifade edebilmek, sandıkta dilediği kişiye oy verebilmek, dilediğini protesto edebilmek, kötü muamele görmemek; kimliğinden ötürü baskı görmediği özgür, sağlıklı, mutlu bir hayat yaşamak, aşağılanmadan, ezilmeden…

Bütün bu anayasal hakların her gün biraz daha buharlaşarak kaybolduğu bir yerdeyiz biz. Düşüncelerin, hatta şakaların bile cezalandırıldığı, seçimlerin seçilenlerin yok sayıldığı, sabaha karşı kapıya kolluğun gelmesinin sıradanlaştığı bir yer. Açlık sınırına bile yaklaşmayan aylıklarla hayatta kalmaya çalışan milyonlarca insanın televizyon haberlerinde milyar dolarlık borsa skandallarını dinlediği, çocuğunun beslenme çantasına bir şey koyamadığı için bu dünyadan umudunu kestiği bir yer. 

Şimdi biz “Ben artık vazgeçiyorum” diyen emekli polis memuru Ali beyin ölümü için ‘intihar’ diyebilecek miyiz? Ya da doğru düzgün beslenemediği, soğuktan korunamadığı, yeterli sağlık hizmetine erişemediği için ölenlerinkine ‘doğal ölüm’ diyebilir miyiz? Son parasıyla aldığı odunlar da ıslak çıkınca çocuklarına ısınsınlar diye saç kurutma makinesini açıp yan odada kendini asan anneyi hatırlıyor muyuz? Sahi sosyal devlet neydi?

Neoliberal düzenin en güçlü aracı unutturmak belki de. Hayat dediğimiz şeyin Maslow hiyerarşisinin en dibinde sadece karın doyurmak ve başımızı sokacak bir ev için çalışmaktan ibaret olmadığını unutturmak. 

İnsanın üreten, paylaşan, seven, iletişim kuran, merak eden, hayattan........

© Diken