Bugün sevgili arkadaşım Hrant Dink’in ölüm yıldönümü. 19 yıl önce, “güvercin tedirginliğindeki” yaşamı bir tetikçinin kurşunuyla sona erdi. Hrant niçin öldü, kim öldürdü; bu sorular hâlâ karanlıkta. Adalet yerini bulmadı.

Aslında adalet arayışı artık yalnızca bir dava başlığı değil; gencinden yaşlısına, ağacından hayvanına bu ülkede yaşayan herkes için hayatın merkezine yerleşmiş bir hayal.

Perşembe akşamı bir ödül törenindeydim. Ödül töreni denince akla ışıklar, sahne, alkış gelir. Bazıları izlenir ve geçilir. Bazılarıysa sizi izleyici olmaktan çıkarır, tanıklığa zorlar.

Gülseren Onanç’ın bireysel bir inisiyatifle kurduğu SES Eşitlik ve Dayanışma Derneği’nin Yılın Kadınları Ödül Töreni, tam da bu ikinci türdendi. Çünkü sahneye çıkanlar “başaran” kadınlar değil, hayatta kalmayı bir direniş biçimine dönüştürmek zorunda bırakılanlardı.

Yıllardır mücadelelerini izlediğim kadınlarla dolu salonda Filistinli, İranlı ve Afganistanlı kadınlara verilen ödüller bir jest değildi. Hayatta kalmanın bile politik bir eylem olduğunu hatırlatan güçlü bir tanıklıktı. Filistinli kadınlar için yaşam, sürekli yarım........

© Cumhuriyet