Geçen hafta AKP iktidarının 25 yılında yaşanan, ekonomik gelişmelere, AKP’nin siyasi pratiğine ilişkin çok aydınlatıcı değerlendirmeler yayımlandı. Bunların, ki çoğuna katılıyorum, ayrıntılarına girmek yerine, önemli bir eksikliğe, adeta “odanın ortasında durmasına karşın nedense dikkatten kaçan file” değinmek istiyorum.

AKP’nin iktidara gelmeden önce ABD “neo-conlarıyla” kol kola başlayan serüvenine, Erdoğan’ın henüz milletvekili bile değilken “Oval Ofis”de ağırlanmasına, sonra Rahip Brunson olayına, hemen her seçimde yaşanan düzensizliklere, türlü başarısız Kürt sorunu açılımlarına, cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçişe, Gezi olayının bastırılmasına, Rusya, S-400, Kaşıkçı cinayeti, Mavi Marmara, Suriye politikası, göçmenler, 15 Temmuz darbesi ve yeniden yapılanmaya, diğer bir değişle ABD ile kurulmuş garip ilişkilere, “U” dönüşlere, devlet içi tasfiyelere, muhalefet üzerindeki baskıların artarak “butlan” olayına gelmesi gibi kritik dünüm noktaların öncelik veriliyor.

Bir yaklaşım bu gelişmelerin devlet düzeyinde, devlet biçiminde ya da yalnızca rejimde getirdiği yapısal dönüşümleri konuşmamayı tercih ediyor, olumsuzlukların betimlenmesinde kalıyor. Bir diğer yaklaşım ise “otoriterleşme” ve “otoriterleşmenin” konsolidasyonu kavramlarını tercih ediyor.

Ekonomik yorumlarda 25 yıl esas olarak neoliberalizmin........

© Cumhuriyet