Kriz anları, toplumların ve bireylerin en çıplak kaldığı, en acımasızca sınandığı zamanlardır.

Ekonomik çöküş, siyasi kaos, savaş, deprem, salgın ya da ahlaki çürüme…

Hangi yüzüyle gelirse gelsin, kriz insanı korkuya, menfaate ve kısa vadeli hesaplara iter.

Bu zamanlarda en çok “güçlü lider”, “kurtarıcı kurum”, “mucize çözüm” aranır.

Oysa tarih, bu tür sığınakların çoğu zaman kumdan kale olduğunu gösterir...

Hatta bazı krizler, doğrudan doğruya bu tür “kurtarıcılar” tarafından bile üretilir.

Aslında tek ve gerçek sığınak ahlaktır:

Çünkü iktidar el değiştirebilir, yasalar değişebilir, propaganda tersine dönebilir, ama insanın ahlakını ve vicdanını oluşturan doğru-yanlış, iyi-kötü, gerçek-yalan, haklı-haksız ayrımları, kişiliğimizin bir parçası olmuşlardır; kişiliğimizi sürdürebilmek için onlar değişmemelidir.

Ahlak, “Bunun bana........

© Cumhuriyet