Burada defalarca yazdım:

Ahlakın esas kaynakları, inançlar, gelenekler, yasalar ve anayasadır.

İyi ahlakın, yani erdemin (faziletin) taşıyıcıları ise aile ve devlettir (rejim, hükümet ve iktidar).

Atatürk, Cumhuriyeti “Fazilet” (erdem) olarak tanımlamış, Cumhuriyetten kastettiği rejimin Demokrasi olduğunu da sadece söylemiyle değil, uygulamalarıyla da net olarak açıklamıştır.

Dolayısıyla, “Demokratik Cumhuriyet”, bir erdem (fazilet) yani “iyi ahlak” rejimidir.

Ama Türkiye, artık gizlenemez bir biçimde tam bir “Ahlaksızlık Bataklığı”na saplanmış görünüyor:

Kadın cinayetleri, çocuk tacizleri önlenemiyor. Sporda ahlakı (kuralları) korumaları gereken hakemler ve takım yöneticileri bile hileli bahislere bulaşmış, hatta bunun başını çekmiş.

Devletin bütün denetim kurumları, gözleri önünde gerçekleşen “fon dolandırıcılığını” önlememiş.

Bu kurumlardaki bazı başkanlar bile, bu soygun için, politikacılarla işbirliği halinde........

© Cumhuriyet