Derinleşen yoksulluk, eğitimden koparılan ve ucuz iş gücü olmaya mecbur bırakılan çocuklar, çocukların adalet sistemiyle karşı karşıya kalması gibi pek çok sorun var. Biz de bu sorunları takip ederken kendimize şunu sorduk: Ortak derde sahip çıkan iki arkadaş olarak kendi ölçeğimizde neler yapabiliriz, nereden başlayabiliriz?

Biz, uzun yıllardır çocuklar ve gençlerle çalışan, sivil alanda eteği hep birbirine değen iki arkadaşız. Birlikte Uluslararası Af Örgütü'nün Dilek Kumcu Çocuk Hakları Okulu’nu tamamladık. Çocuk dostu bir etkinlik yapmanın ve bunun üzerine yazmanın cesaretini veren deneyimlerden biri de bu oldu.

Eskişehir’de pek çok toplumsal sorun ve hak ihlali üzerine etkinlikler yapılıyor. Biz de bu etkinliklerin bir parçası olurken, zamanla kendi küçük topluluğumuz içinde bir eksiklik fark ettik: Pek çok mesele üzerine konuşuyor, tartışıyor ve bir araya geliyorduk ama “çocuk” meselesi bu konuşmaların içinde yeterince yer almıyordu. Üstelik katıldığımız etkinliklere baktığımızda da çocukların ya çok az olduğunu ya da hiç olmadığını görüyorduk. Bunun üzerine kendimize şu soruyu sorduk: Peki, bu etkinlikleri çocuk hakları odağında yeniden düşünsek, nelerle karşılaşırız?

Yapboz Dünya Düşünce ve Sanat İnisiyatifi'nde çocuklar ve yetişkinler için düzenlenen etkinliklerde kimi zaman düzenleyici, kimi zaman katılımcı olarak yer alıyorduk. Ebeveyn bir arkadaşımız çocuğuyla etkinliklere geldiğinde rahat hissetmediğini söylemişti. Kamusal ve kültürel etkinliklerin çoğu ya yetişkinler için kurgulanıyor ya da çocuklar için. Çocuklar için düzenlenen etkinliklerde çocuklar ya sahnede ya da atölyede oluyor, ebeveynler ise kapının önünde bekliyor ya da bir köşede telefonuna bakıyor.

Biz bu ikiliğin dışında bir şey denemek istedik: Çocukların ve ebeveynlerin birlikte katılabildiği, çocuk haklarının yalnızca bir tema olarak değil, kayıt formundan mekânın güvenliğine kadar her adımda karşılık bulduğu bir........

© Bianet