Tam da dünya Venezuela’daki ABD eşkıyalığını konuşurken, Mısır ve Kahire konusunda yazı yazmanın ne alemi vardı diye sorabilirsiniz. Haklısınız. Buna birinci sebep olarak, şu anda Kahire’nin göbeğinde, o ünlü gece kahvehanelerinden birinde oturuyor olmamızı gösterebiliriz. Gerçekçi olabilmek için, gerçek mahalde olalım ve gerçekleri gözümüzle gördüğümüz şekilde yazalım ilkemizden dolayı, bu haftanın konusunu da Kahire ve Mısır’dan seçmiş oluyoruz böylece. Kaldı ki, Venezuela bize ne kadar uzak ise, Mısır ve Kahire, hem zaman hem de mekân olarak bize o kadar yakın. Ne de olsa, insan Hatay’dan yola düşse, aynen eski hac kervanlarının yaptığı gibi yürüyerek bile Kahire’ye varabilir nispeten kısa bir süre sonra. Aslında, 500 sene önce bizim Sultan Selim’in kolaylıkla Mısır’a gelmesi de bu sebepten olmalı.

Mısır konusunda bu hafta da ısrar etmemizin bir başka sebebi, Venezuela, İran, Suriye, Mısır ve Türkiye’nin, Batı emperyalistlerine karşı oluşan ve hala da gelişmekte olan ön cephenin önemli bir parçası olması.

Bizler bugün, Venezuela’daki Trump darbesinin ve eşkıyalığının apaçıklığı ve bir çaresizlik ürünü olmasını tartışırken, Mısır 1850’lerden beri, Maduro’nun yaşadığı tipten problemlerle boğuşan bir ülke. Aslında Türkiye de Mısır ile aynı kaderi ve emperyalist reçeteleri paylaşma talihsizliğine uğrayan bir memleket ne de olsa.

Maduro’nun tüm baskılara ve yaptırımlara rağmen uygulamaya çalıştığı Bolivarcı milli siyasetlerin hemen hemen aynısını, 1950’lerde Mısır’ın unutulmaz lideri Cemal Abdülnasır yapmayı başarmıştı. Aslında bugünkü modern Mısır’ın tüm geriliği ve azgelişmişiği de o dönemlerin getirdiği emperyalist saldırının bir ürünü. Osmanlı’nın elinden adeta çalınan Mısır ülkesi, Fransız ve İngiliz işgalleri ve sömürge yönetimleri döneminde, her sömürgede yapıldığı gibi, tüm kaynakları memleket dışına taşınarak iflas ettirilmişti.

Özellikle de Süveyş Kanalı inşasındaki yolsuzluklar ve sömürüler sonucunda, gırtlağına kadar borçlandırılan Mısır, aynen Osmanlı devletinin........

© Aydınlık