“Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı” demiş Türkçenin büyük ozanı Yunus Emre. Neyi, nasıl ifade ettiğimiz ve dili nasıl kullandığımız büyük önem taşıyor elbette. İletişim dediğimiz bilim de bunu inceliyor. Hatta öyle ki çağımıza “İletişim Çağı” da diyenler oluyor. Belki öyle, belki öyle değil.

Son dönemde “Türkçe nereye gidiyor?” diye düşünülüyor. Özellikle sosyal medyayla birlikte insanların ne zamanı ne de merakı var okumaya ve dahi okuduğunu anlamaya. Bu da ayrı bir tartışma konusu elbette.

Dil, maddi süreçlerin ürünü. İddia edildiği üzere bir satranç oyunu değil. Örneğin bizim çay adını verdiğimiz bitkiye İngilizlerin tea demesi bile tarihsel gelişimin sonucu. Çünkü çay İngiltere’ye deniz yoluyla getirilirken Anadolu’ya ise karayoluyla getiriliyordu. Maddi süreçlerin dile yansımasının en basit örneği.

Günümüzde de böyle. “Dil yozlaşıyor” cümlesini pek çok kez duyuyoruz. Türkçenin üzerine titreyen aydınlarımız sürekli uyarıyorlar: “Aman dile dikkat! Türkçe bizim varlık nedenimiz”

En ufak hatamızda da uyarmaktan geri durmuyorlar. Haklılar.........

© Aydınlık