İlkokul ikinci sınıfa başladığımda Kore Savaşı devam ediyordu. Evimizde General Tahsin Yazıcı ve Albay Celal Dora’nın fotoğrafı asılıydı. Öğretmenimiz gururla Kunuri Zaferi’nden söz etti. Oysa kuşatılan Amerikan Tümeni’ni kurtarmak için yapılan muharebede 734 Türk askeri şehit olmuş, 2 bin 134 asker yaralanmış, 234 asker esir düşmüş, 175 asker kaybolmuştur. Mehmetçik, Kore’ye TBMM’nin onayı alınmadan gönderilmiştir.

Stalin’in öldüğü duyuldu.

Atatürk’ün naaşı Anıtkabir’e nakledilirken radyodan yapılan canlı yayını okulun bahçesinde hoparlörden dinledik.

CUMHURBAŞKANI CELAL BAYAR’I GÖRDÜM

Okulda Cumhurbaşkanı’nın hafta sonunda istasyondan trenle geçeceği duyuruldu. O trenin geldiği sırada ben tesadüfen istasyonda idim. Ahaliden 8-10 kişi vardı. Sayın Cumhurbaşkanı, vagonun penceresinden görülüyordu. Kasabanın yalınayak takımından biri, “Sayın Bayar’ım, sesinizi duymak istiyoruz!” diye bağırdı. Cumhurbaşkanı perona indi, tel çerçeveli gözlüğü vardı, dolgun ve güleç yüzlüydü. Sakin bir ses tonu ile konuşuyordu. Hemen yanı başında durduğum için tombul ellerinin üstündeki çiller dikkatimi çekti. Az sonra karşı yönden gelen tren istasyona girdi ve Cumhurbaşkanı’nın bindiği tren hareket etti.

SEÇİMLER

1954’te milletvekili seçimleri yapıldı. Seçim döneminde kasabaya gelen CHP Genel Sekreteri Kasım Gülek’i gördüm. Kampanya sırasındaki en önemli konulardan biri hayat pahalılığı idi. 1939-45 arası altı yıl süren İkinci Dünya Savaşı sırasında şeker, gazyağı, ekmek gibi temel ihtiyaç........

© Aydınlık