Bazen yaşadığımız çağın gerçek olduğundan emin olamıyorum. Bir savaş görüntüsüyle bir eğlence videosunun aynı ekranda akıp gittiği, acının bir sonraki kaydırmada unutulduğu, hakikatin algoritmaya göre sıralandığı bir zamandayız. Bu durum bana çoğu zaman bilinçli bir tasarım değil de kolektif bir rüya halini düşündürüyor. Sanki toplum olarak sürreal bir atmosferin içinde yaşıyoruz.Sürrealizm, aklı devre dışı bırakıp bilinçaltını ve rüyayı merkeze alan bir sanat hareketiydi. Ama bugün yaşadığımız şey estetik bir tercih değil. Gerçek ile temsilin yer değiştirdiği bir çağ bu. Jean Baudrillard’ın sözünü ettiği simülasyon düzeni artık teori değil, gündelik hayatın ta kendisi.Sahada çalışırken şunu çok net görüyorum. Olay yerindeki gerçeklik ile ekranlarda dolaşan gerçeklik aynı şey değil. Bir enkazın başında bekleyen insanın sessizliği ile sosyal medyada dolaşan “duygu paketleri” arasında uçurum var. Foto muhabirliği tam da bu uçurumda duruyor. Gerçek olanla, gerçeğe benzeyen arasındaki sınırı korumaya çalışıyor.Peki yapay zeka bu sürreal atmosferi dağıtabilir mi?Teorik olarak........

© Anayurt