Hele de Karadeniz’den uzak yaşıyorsanız, tulumun sesini duyduğunuz anda içinizde bir sızı, burnunuzda memleket özlemi tüter.Sizin için o sesin adı özlemdir, hasrettir, duygudur, umuttur, doğup büyüdüğünüz yerdir, memlekettir, ana kucağıdır, baba ocağıdır. İlk sevdanız, ilk bakışınızdır.Hayallerinizi yüzdürdüğünüz göllerdir; ayrı kaldığınızda özlediğiniz yayladır, mezradır, siyah üzümdür, incirdir, karalahanadır, mıhlamadır, billur gibi akan derelerdir. Kırmızı benekli alabalıktır, tarihtir, çınardır.Aynı duyguları yaşar mıyız bilemem ama tulum sesi benim içime işler. Duyduğumda bana “sen benim memleketimdensin” der; ayrı bir aidiyet ve kültür içinde olduğumu hissettirir.Ağaçlar ormanın gülüdür, yaylalar da tabiatın süsüdür. Onlarsız bir doğa, susuz bir denize benzer. Yeşilin gözleri şenlendirdiği, oksijenin bedenleri sarhoş ettiği, kulakların kuşların şakımasıyla bayram ettiği benzer doğal harikalar diyarıdır Karadeniz.Mevsimler en güzel yaylalarda somutlaşır; kışın beyaz perdeleri, baharın mis kokan çiçekleri, yazın serin temiz havası, sonbaharın mahmurluğu Karadeniz’de daima bambaşka yaşanır.Aynı gökyüzünün altında farklı iklimler barındırır güzel Karadeniz. Göçmen kuşların eşsiz misafirhanesidir gökyüzünün altındaki yaylalar.Nasıl da kışkırtıcıdır, bir ucu gökte bir ucu yerde davetkâr duruşuyla… Renk cümbüşüyle, en beklemedik zamanlarda yeryüzüne gökyüzünden sessiz bir ihtişamla kurulduğu manzara ilaç gibi gelir ruhumuza.Geçen hafta Karadeniz’deydim. Trabzon. Rize ve Artvin’i dolaştım. Şansıma hava güzeldi. Ne güneş ne yağmur vardı. Tam istediğim gibi. Gitmediğim yayla, uğramadığım köy kalmadı..İnsanın içinden, derdi,........

© Anayurt