Avrupa kupalarında bazı eşleşmeler vardır; ilk maçta alınan skor ikinci maçın kaderini belirler. Galatasaray’ın İstanbul’da elde ettiği 5-2’lik galibiyet de tam olarak böyle bir sonuçtu. O gece atılan beş gol, sadece tabelaya yazılmış rakamlar değildi; Torino’daki rövanşın psikolojik zeminini de oluşturuyordu.

Ancak rövanş maçı, skor avantajının nasıl yönetileceğine dair çarpıcı bir sınav sundu. Juventus 10 kişi kalmasına rağmen mücadeleyi bırakmadı. Galatasaray ise 90 dakikanın sonunda 3-0 gerideydi. İşte tam bu noktada ilk maçın değeri daha net anlaşıldı. Eğer İstanbul’daki o üretken ve cesur futbol oynanmamış olsaydı, Torino’daki tablo çok daha dramatik bir sonla bitebilirdi.

Rövanşın normal süresinde Galatasaray’ın oyunu fazla geriye yaslaması, topa yeterince sahip olamaması ve ikinci toplarda zorlanması, Juventus’un ritim bulmasına zemin hazırladı. Skor 3-0’a geldiğinde sahadaki atmosfer tamamen değişti. Tribün baskısı, rakibin inancı ve Galatasaray cephesindeki stres birleşince eşleşme adeta yeniden başladı.

Fakat Avrupa’da büyük takımları ayakta tutan şey sadece taktik disiplin değil, kriz anındaki soğukkanlılıktır. Uzatmalarda gelen goller bunun göstergesiydi. Victor Osimhen’in attığı gol yalnızca skoru değiştirmedi; Juventus’un umutlarını da törpüledi. Ardından Barış Alper Yılmaz’ın son dakikalardaki golü, mağlubiyeti kabul edilebilir bir sonuca dönüştürdü ve turun kapısını kesin olarak kapattı.

Bu eşleşme, Galatasaray’ın mükemmel bir rövanş oynamadığını gösterdi. Ama Avrupa’da her zaman kusursuz oynamak zorunda değilsiniz. Bazen önemli olan, hata yaptığınız gecede bile hedefe ulaşabilmektir. İlk maçta kurulan üstünlük, ikinci maçta yaşanan dalgalanmayı tolere edebildi. İşte iki ayaklı sistemin gerçeği tam da budur: Bir gecelik performans değil, toplam hikâye belirleyicidir.

2013-2014 sezonundan sonra ilk kez son 16 turuna kalmak, kulüp açısından sadece sportif bir başarı değil; Avrupa vitrininde yeniden görünür olmak anlamına geliyor. Bu tablo, Galatasaray’ın kıtasal rekabette hâlâ iddialı olabileceğini gösteriyor.

Ancak Torino’daki 90 dakika bir uyarı niteliğinde. Liverpool ya da Tottenham gibi tempolu ve fizik gücü yüksek rakipler karşısında benzer bir oyunsal kırılma daha ağır sonuçlar doğurabilir. İlk maçta gösterilen hücum cesareti ile rövanştaki savunma refleksi arasındaki denge doğru kurulursa, bu hikâye burada bitmeyebilir.

Galatasaray, Torino’da harika bir gece geçirmedi. Ama karakter gösterdi. Ve Avrupa’da bazen en değerli şey, zor gecelerde bile turu cebine koyabilmektir.

© Anayurt