Oysa modern insanın en büyük handikaplarından biri, kendi düşünce üretim mekanizmasının nasıl çalıştığına dair yaşadığı körlüktür. Aklımıza aniden gelen o parlak fikrin, masaya yumruğumuzu vurarak savunduğumuz o sarsılmaz stratejinin aslında hangi gizli duygunun, hangi bastırılmış ihtiyacın veya hangi derin korkunun kuluçkasından çıktığını ayırt edemez haldeyiz. Çoğu zaman bir şirketin geleceğini kurtaracağını iddia ettiğimiz bir plan, aslında sadece içimizdeki "onaylanma" ihtiyacının veya "yetmezlik" korkumuzun takım elbise giymiş halinden ibaret olabiliyor.

İşte tam bu noktada, sıradan yöneticileri vizyonerlerden, günü kurtaranları çağı şekillendirenlerden ayıran o büyük eşik karşımıza çıkıyor: Düşüncelerimiz üzerine düşünebilme yetisi. Felsefenin derin sularında buna kendi zihnine dışarıdan bakabilme hali diyebiliriz. Bu, bir insan için belki de en zorlu zihinsel egzersizdir. Çünkü doğamız gereği kendi ürettiğimiz fikirlere, kendi kurduğumuz stratejilere bir anne şefkatiyle yaklaşır, onlara aşık oluruz. Kendi düşüncemizin kusursuz olduğuna inanır ve etrafımızdaki herkesin bu fikri alkışlayarak uygulamasını bekleriz. Fikrimize yöneltilen en ufak bir eleştiriyi, doğrudan şahsımıza, varlığımıza ve egomuza yapılmış bir saldırı olarak algılarız.

Peki ya o çok güvendiğimiz........

© Analiz