Üniversite yıllarımda İzmir’de bir salonda, Prof. Dr. Ümit Özdağ ile Prof. Dr. Mümtaz’er Türköne’nin katıldığı bir konferanstaydım. Programın sonlarına doğru soru-cevap bölümünde tartışma başladı. Söz aldım. O günün gençliğiyle ama bugün de arkasında durduğum düşüncelerle Ümit Özdağ’a şunu söyledim: “Bu kadar acı, bu kadar şehit, bu kadar gözyaşı varken neden birlikte yaşamayı konuşmuyoruz? Uzun uzun anlatmıştım.” Bana dönüp, “Sen taraf tutuyorsun.” dedi. Ben de hiç tereddüt etmeden, “Evet Sayın Özdağ, taraf tutuyorum.” dedim. O gün de taraf tutuyordum, bugün de taraf tutuyorum. Fakat asıl mesele şu: Ben hangi tarafı tutuyorum, siz hangi tarafın yanındasınız?

Ben, bu ülkenin hiçbir evladının kimliği, dili, mezhebi ya da doğduğu şehir nedeniyle kendisini yabancı hissetmediği bir Türkiye’nin tarafındayım. Türk’ün de Kürt’ün de, Arab’ın da Çerkes’in de, Laz’ın da Boşnak’ın da bu ülkenin eşit ve onurlu vatandaşları olduğunu hissettiği bir Türkiye’nin tarafındayım. İnsanları birbirine benzetmeye çalışan değil, farklılıklarıyla birlikte yaşatabilen güçlü bir devlet aklının tarafındayım. Çünkü güçlü devlet, vatandaşından korkan değil; vatandaşının farklılığını taşıyabilecek kadar kendisine güvenen devlettir.

Ben Mevlânâ’nın “gel” diyen tarafındayım. Kapıyı kapatanın değil, kapıyı açanın tarafındayım. Yunus Emre’nin insanı merkeze koyan anlayışının, Hacı Bektaş-ı Veli’nin........

© Amida Haber