Bugün size gündemden ziyade biraz hayatın acı gerçeklerinden bahsedeceğim.Beklenen yahut hiç istemediğimiz ayrılıklardan, geride kalanlardan, ümitlerden ve geriye dönmeye devam ettiğimiz günlerden…İnsanoğluyuz, huyumuz kurusun. Hayatımıza kimi alacağımızı, kimi seveceğimizi, kimden ayrılacağımızı çoğu zaman seçiyoruz. Ama vedaları seçemiyoruz. Ayrılıkları sevmiyoruz. Bir insanın hayatımızdan çıkıp gitmesine, bir daha dönmeyeceğini bilmeye alışamıyoruz.Ama gün geliyor, bazı vedalar karşısında dimdik durmaya çalışıyoruz. Ya da biz dimdik durduğumuzu zannediyoruz.Teselli vermek mi elden geliyor?Acı çekmemek mi elden geliyor?Oturup düşünmemek mi elden geliyor?“Elden ne gelir ki?” diyoruz içimizden.İnsan bazen bir ayrılığın ardından geride ne kaldığına bakıyor.Bir zamanlar hayatımızda olan bir insan…Birlikte yaşanan güzel anlar…Söylenmiş birkaç söz…Bir gülüş…Belki yıllar önce yaşanmış küçücük bir hatıra…Sonra düşünüyoruz; insan bir anıyla yaşayabilir mi?Bir hatırayla günlerini geçirebilir mi?Belki geçirebilir, belki de geçiremez.Çünkü insanın elinde bazen hatıralardan başka hiçbir şey kalmıyor.Bazıları o anların içinde kaldığını zannediyor.Bazıları ise hayatın devam ettiğini düşünüyor ve geride kalan her şeyi zamanın götüreceğine inanıyor.Bir insanın yüzünü unutabilirsiniz.Sesini zamanla daha az hatırlayabilirsiniz.Birlikte geçirdiğiniz günlerin........

© Akdeniz Gerçek