Bir şehrin çöküşü bazen büyük felaketlerle başlamaz.

Bazen küçük bir kırık camla başlar.

Sosyal bilimlerde buna Kırık Camlar Teorisi denir.

1982’de James Q. Wilson ve George Kelling tarafından ortaya atılan bu teoriye göre, bir mahallede küçük düzensizlikler görmezden gelinirse zamanla daha büyük suçlara zemin oluşur.

Yani kırık bir cam tamir edilmezse, bir süre sonra ikinci cam kırılır. Sonra duvarlar yazılarla dolar. Ardından o mahallede suç artık “yeni normal” haline gelir.

Aslında mesele cam değildir.

Mesele ihmal edilen şehir hayatıdır.

Bugün Samsun’un bazı mahallelerine baktığınızda bu teorinin ne kadar gerçek olduğunu görmek zor değildir.

Özellikle İlkadım ve Canik ilçelerinde.

Bir zamanlar Samsun’un kalbi olan bu bölgeler yıllar içinde eskiyen yapı stoku, dar sokaklar, otopark sorunu ve plansız yapılaşma nedeniyle yavaş yavaş cazibesini kaybetti.

Şehrin sosyo-ekonomik olarak daha güçlü kesimleri yeni konut alanlarına yöneldi.

Bu göçün en büyük adresi Atakum oldu.

Bu göç sadece bir adres değişikliği değildi.

Şehrin sosyal dengesi de yer........

© Akasyam