Bir garip zamandan geçiyoruz. Nereye bakacağımızı, yoğunlaşacağımızı, yetişeceğimizi, düşünce ve eylem üreteceğimizi hepten şaşırdık. Bir yandan yaşam koşullarının olanca şiddetiyle boğazımızı sıkması, bir yandan çocukların nasıl bir dünyaya ve ülkeye bırakılacakları kaygısı, bir yandan da ancak bir kere yaşayacağımız bir dünyanın ve ülkenin bize yaşattıkları. Bütün bunları hak etmek, bu ilkellik, zevksizlik, kabalık ve gericilik ikliminde yaşamakla lanetlenmek için bir şeyler yapmış olmalıyız. Şimdi sen gidiyorsun, bizi bizle ve bu iklimi yaratanlarla başbaşa bırakıyorsun, öyle mi?

Halilrıfatpaşa’nın o kutu gibi camisinin avlusunda, üstündeki pencerede bir kedinin uyuduğu o musalla taşındaki tabuta bakarken, işte bunları düşündüm kederden paramparça… Sibel yatıyordu o tabutun içinde öyle mi? Sibel, yirmi yaşlarımızda başlayan dostluğumuzu, yoldaşlığımızı, sırdaşlığımızı bu yaşa kadar birlikte getirdiğim arkadaşım… İzmir Devlet Tiyatrosunun simgelerine dönüşmüş Suflöz Nevber Ablamız ile şık ve karizmatik aktör Adnan Abimizin kızları Sibel Altıneş.

Sibel içselleştirdiği, tanıdığım günden uğurladığımız son saate hiç ödün vermediği, sapmadığı ve satmadığı dünya görüşüyle, bu kentin Basmane Çukurundan Kültürpark’ına tüm yaşam alanlarını savundu. Emeklilerinden ağacına denizine göğüne tüm yaşam haklarının militanı olarak nefes alıp verdi. İlk gençlik yaşlarından beri........

© 9 Eylül Gazetesi