Cumhuriyet bitmiş bulunuyor. Çoktandır böyle bu. 2002 sonunda final perdesi açılmıştı. Artık oyunun sonundayız.

Buna halkın bir itirazı var. Tamam. Yani Türkiye’de durum farklı: Hitlerlerin, Mussolinilerin, Francoların, Pinochetlerin becerdiğini Türk gericiliği bir türlü beceremiyor. Devletin yanı sıra halkı da bir türlü iyice ele geçiremiyor. Sokakta, işyerlerinde, kültürel yaşamda vs... Saldırıyor, ama olmuyor.

Antikomünist sol liberallerin desteğine rağmen, gücü yetmiyor. Öldürdüğü cumhuriyet rejimini bir türlü gömemiyor. Halk izin vermiyor.

Başka sözcüklerle ve belki şöyle özetleyebiliriz:

Türk-İslam sentezi de denilen İslamcı siyaset, cumhuriyetten nefret etmeyi solculuk olarak satan “sol liberalleri” yedeğine alarak devleti ele geçirdi. Daha titiz bir ifadeyle, İslamcılar, iki antikomünist histerinin doğrultusunda, Türkçülerin plebyen, (Kürtçülüğü içeren) sol liberallerin entelektüel şiddetini destek alarak devleti bir biçimde ele geçirmiş oldu. (Ki AKP o konuda da, “teğmenler vakasını” düşünürsek, kendinden pek emin değil.)

Bir mesafe aldıkları söylenebilir.

Belki bu mesafe göz önünde tutularak, devleti en ince hücrelerine kadar ele geçirme politikası nedeniyle, basit bir tarikat kurnazlığı dışında hiçbir entelektüel yeteneği olmayan, Yalçın Küçük Hocamızın deyişiyle “öğrenme yeteneği hiç bulunmayan” bir uyanık “Reis” üzerine monografiler falan yazılacaktır. Oysa bir tarikat kurnazlığı dışında önemi yoktur.

Fıkradaki gibi: Temel kahvaltıda çatalı zeytine bir türlü batıramıyormuş. Defalarca denemiş, becerememiş. Ama karısı ilk dokunuşta çatalı zeytine batırmayı başarınca “Ben yordum, haçan sen ondan boyle yakaladin oni” diye itiraz etmiş.

Şaka bir yana ve gerçeği şu: AKP, 80 yıllık bir çabanın finaldeki santraforu gibidir. Topu ceza alanına taşımış olan Türk sermayesiydi; AKP ve reisine sadece topu ağlara göndermek kalmıştı.

DEVLET, TOPLUM VE MERKEZİ........

© 12punto