Soruşturmayı duydum.

Hemen klibi izledim.

Baştan sona. (Aşırı beğendim. Şarkı da, klip de, Mabel de efso!)

Bu arada, tek bi erotik sahne yok.

Çıplaklık yok.

Bedene odaklanan bi kare bile yok.

Müstehcenlik no yani!

Diyelim ki sanatçının anlatmak istediği şey, iki erkeğin birbirine dair hissettikleriydi.

Diyelim ki öyle.

(Eeeee? Bize ne, kime ne…)

Dahası o ayrı bir tartışma ve o tartışma sanatın kendi alanında yapılır — savcılık zaptında değil.

Ama şu net:

O klibe, “o gözle” bakmadığınız sürece, orada göreceğiniz hiçbir detay yok.

Yani suç, görüntüde değil.

Bakışta.

Bugün, 13 Ağustos 2026.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, Mabel Matiz hakkında soruşturma başlattı.

“Ha Leylim” şarkısının sözleri ve klibi “müstehcenlik” kapsamında değerlendirildi. Adli işlemler başlatıldı.

Peki şimdi ne oldu tam olarak?

Bir eserde olmayan bir şey, birilerinin okumasıyla var sayıldı ve dosya açıldı.

Buna ‘niyet okuma’ denir!

Ve ‘niyet okuma’ bir hukuk yöntemi değildir. Çünkü ölçüsü yoktur, sınırı yoktur, itiraz edilebilir bir zemini yoktur.

Bugün bir klip, yarın bir mısra, öbür gün bir bakış…

Sanatçı ne yapsın?

Şarkısını yazarken her cümlenin yanına dipnot mu düşsün — “burada kastedilen şudur, lütfen başka anlamayınız” diye…

Sanat zaten tam olarak bunu yapmamak için var.

Aklımıza mukayyet olmamız gereken günlerden geçiyoruz…

Bodrum’daysanız kaçırmayın!

Pinokyo’yu hepimiz biliyoruz.

Tahtadan yapılmış bi çocuk…

Yalan söylediğinde uzayan burnu…

İnsan olma arzusu…

Peki Pinokyo bugün yaşasaydı?

Tahtadan değil de kodlardan, yapay zekadan yapılmış olsaydı?

İşte bu fikir........

© 10 Haber