07 Ekim, Berlin Mitte

18.27. Hava kararmaya başladı. Minoa’dan buraya yürüdüğüm için terledim. Kendi kendime kalınca sorgusuz sualsiz yaşayıp gidiyorum. Kendime ve hayata dair hiçbir soru takılmıyor aklıma. Ama yine de gazete okumak filan gündelik hayatı anımsatıp dikkatimi dağıtmıyor değil. Nerede yaşıyorsam oranın gazetelerinde okuduklarım dünyanın en önemli sorunu gibi gelebilir insana bir süre sonra. Örneğin uzun süre Alman gizli istihbaratının başında olan bir adamın ajan olduğu ortaya çıktı ve bütün gazeteler çarşaf çarşaf bunu yazıyor. Benim de ilgimi çekiverdi bu konu. Ah, dedim, bunu biri ne kadar güzel bir casus romanı olarak yazar. Ama filmi Amerikalılar çekmeli. Almanlar filmde sıkıcı oluyorlar. 

Negroni. Mahalledeki İtalyan Bistro. Barbera söyledim, yavaş yavaş demleniyorum. Dostoyevski okuyorum yeniden. Karamazov Kardeşler. 40 sene önce okumuşum ilk olarak. Şimdi yeniden elime aldım kitabı. Eylül İngilizce çevirisini okumaya karar verdiği için, benim de aklım çelindi ve Almanca çevirisinden okuyorum. Elimde Türkçe çevirisi de var. Rusça öğrenmediğim için o kadar pişmanım ki. İvan sanırım, benim en sevdiğim karakter. Alyoşa Dostoyevski’nin üç yaşında ölen oğlunun adı olmasına rağmen. Alyoşa’yı daha sonra yazacağı ikinci ciltte daha ayrıntılı anlatmayı düşünüyormuş, yazarın mektuplarından anladığımız kadarıyla. Ama buna fırsat bulamadan ölmüş. 

Yine İtalyanca cümleler etrafta. Yanımdan çok güzel bir kadın, elleri torbalarla dolu ve telefonda Türkçe konuşarak geçti. Peşinden gidip merhaba demek istedim, ama elbette yerimden kımıldamadım bile. Gün günden kendimi Demir Özlü’ye yakın hissediyorum. Tezer Özlü’ye değil de onun abisi Demir Özlü’ye. Gençken Tezer Özlü âşık olmak isteyebileceğim kadar melankolik ve acılar içinde bir kadındı. Ama artık çok uzağım böyle bir şeye. Şimdi görüyorum ki, oğlum Tezer Özlü’nün bütün kitaplarını okuyor. Ayrıca onun sevdiği İtalyan yazarları da. Ben de aynısını yapmıştım onun yaşındayken. Bunu ona söylemedim elbette. Ama onda kendimi görüyorum. Aynı isyankâr, aynı serseri, aynı inatçı ve aynı kızgın karakter. O benden daha şanslı ve iyi ama, çünkü müzik yapabiliyor. 

Almanları değil, Almanya’da yaşayan yabancıları daha çok seviyorum galiba. Ama arkadaşlık etmek için sadece. Entelektüel, felsefi ve edebi olarak Almanca dili. Nobel tıp ödülünü ikisi Berlin Humboldt Üniversitesinden üç kişi kazandı. 1999 yılındaydı sanırım, Nobel Bilim ödüllerinden birini Basel’deki asistan arkadaşlarımızdan birinin babası kazanmıştı. Ama biz sadece gazetede okumuştuk bunu. Sanki sıradan bir hadiseydi. 

İoanna Hocanın bana Cumhuriyet Gazetesinde yazdığım bir yazıdan sonra telefon etmesini........

© 10 Haber