Το τελευταίο διάστημα γίναμε δέκτες προώθησης πολιτικών μηνυμάτων, τα οποία, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εγχώριας πολιτικής επικοινωνίας, εμφανίζουν αξιοσημείωτη μορφολογική πρωτοτυπία. Από τη μία, η τριλογία των βίντεο για τη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, με κεντρικό πρόσωπο τον Αλέξη Τσίπρα, η οποία χαρακτηρίστηκε «πολιτικό ντοκιμαντέρ». Από την άλλη, το βίντεο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τον απολογισμό του Ταμείου Ανάκαμψης, φτιαγμένο με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης. Η χρονική τους σύμπτωση επιτρέπει τη σύγκριση δύο εντελώς διαφορετικών επικοινωνιακών στρατηγικών σε επίπεδο τεχνοτροπίας και περιεχομένου, που όμως δεν απέχουν και τόσο πολύ σε επίπεδο στοχοθεσίας.

Το «ντοκιμαντέρ» της ΕΛΑΣ προσπαθεί με έντεχνο τρόπο να διαφύγει της λογικής της πολιτικής επικοινωνίας α λα ΤikΤok –εκείνης στην οποία διέπρεψε στις εσωκομματικές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης πριν από λίγα χρόνια–, χωρίς όμως να αρνείται εντελώς τις βασικές προδιαγραφές της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας μέσω κοινωνικών δικτύων. Η τριλογία των σποτ αυτών υιοθετεί τον τρόπο κυκλοφορίας, τη σειριακή προβολή, τη φαινομενικά ανεπιτήδευτη σκηνοθεσία της πλατφορμικής επικοινωνίας, αλλά αποφεύγει την αισθητική της ταχύτητας, της ειρωνείας και των αναφορών στην ιδιωτική σφαίρα του πολιτικού πρωταγωνιστή. Προτάσσει τον αργόσυρτο........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ