Ticaret Bakanı Ömer Bolat geçtiğimiz günlerde dikkat çekici bir açıklama yaptı.

Türkiye’nin “Made in EU” projesi dışında bırakılmasının hem Avrupa hem de Türk sanayisine zarar

Bugün Türkiye ile Avrupa arasındaki ekonomik bağlar son derece güçlü.

Otomotivden beyaz eşyaya, tekstilden makine sanayisine, kimyadan demir çeliğe kadar birçok sektörde üretim zincirleri iç içe geçmiş durumda.

Ama tam da burada sormamız gereken çok önemli bir soru var.

Acaba Avrupa bugün Türkiye’ye gerçekten eskisi kadar muhtaç mı?

Yoksa biz hâlâ kendimizi yirmi yıl önceki dünyanın şartlarıyla mı değerlendiriyoruz?

Üretim merkezleri değişti. Ticaret yolları değişti. Ve en önemlisi alternatifler çoğaldı.

Bir zamanlar Avrupa için Türkiye benzersiz bir üretim üssüydü.

Nispeten ucuz iş gücü vardı.

Güçlü sanayi altyapısı vardı.

Avrupa’ya birkaç günlük mesafedeydi.

Bugün ise Avrupa’nın önünde çok daha fazla seçenek bulunuyor.

Hindistan var. Vietnam var. Endonezya var. Meksika var. Brezilya var. Doğu Avrupa ülkeleri var.

Üstelik Avrupa şirketleri artık tek bir ülkeye bağımlı kalmak istemiyor.

Riskleri dağıtıyorlar. Alternatif tedarik zincirleri kuruyorlar. Yeni üretim üsleri oluşturuyorlar.

Yani mesele artık “Türkiye olmazsa olmaz” meselesi değil.

Mesele “Türkiye olmazsa yerine kim gelir?” meselesi.

Ve korkarım Avrupa bu sorunun cevabını çoktan aramaya başladı.

Yıllardır yatırımcıları kaçırdık.

Bir zamanlar Türkiye’ye gelmesi beklenen birçok yatırım başka ülkelere yöneldi.

Polonya kazandı. Romanya kazandı. Macaristan kazandı. Çekya kazandı. Biz ise anca seyirci kaldık.

Yakın dönemde bunun........

© Yeniçağ