Şanslı bir çocuktum. Sahur sofralarında büyüdüm. Yedi yaşımdan itibaren oruç tuttum, tutturuldum (11 yaşına kadar kayık orucu). Öyle öyle Ramazan sevgisi kalbime aşılandı. Rabbimizi, dinimizi öğreten bir annem vardı. Babam gözümüzün önünde severdi, annem de bize anlatarak sevdirirdi.

Cumaları başımı bağlayıp okuduğu Yasin’i dinletirdi. Bana Allah korkusunu değil, Allah sevgisini öğretti. Her uyandığında “Seni seviyorum Allah’ım”, her gece yatarken yine “Seni seviyorum Allah’ım” derdi.

İnsan sevip saydığında kıyamıyor; üzmekten, kırmaktan korkuyor. Gazabından değil, sevgisini ve veliliğini kaybetmekten korkuyor.

Çok hatalarım, sağlam eksikliklerim var; onlar için de büyüklüğüne, affediciliğine sığınıyorum. Kendimi tamamen O’na bıraktım. “Sevmediklerini yaptırma Ya Rabbim.” diyorum.

O istediği için yapabildiğim ibadetleri yapmaya çalışıyorum. Oruç da bunlardan bir tanesi. Ramazan, O’nun........

© Yeniçağ