Çocuklara bayılıyorum, hiç kıyamıyorum. Bir çocuğun başını okşamak, ona içtenlikle gülümsemek benim için çok büyük anlam taşıyor. Hele o çocuk anne-baba şefkatinden mahrum kalmışsa durum hepten trajik.

Peygamber Efendimizin hayatında güzel örnekler var. Amcasının oğlu ve çok sevdiği Ca‘fer-i Tayyâr şehit olduğunda geride üç yetim çocuk bırakmış. Efendimiz, acılı ailenin evine giderek çocukları yanına çağırmış, onları bağrına basmış ve ihtiyaçlarıyla ilgilenmiş.

Yetimin maddi ihtiyaçlarının karşılanması önemlidir. Yanı sıra sevgiye, güvene, ilgiye ve kendisini yalnız hissetmeyeceği sıcak bir gönüle ihtiyacı olduğu da unutulmamalıdır.

Dinimizde yetime sahip çıkmanın önemini anlatan birçok müjde var. Peygamber Efendimiz bir gün işaret ve orta parmağını yan yana getirerek şöyle buyurmuş: “Yetime kol kanat geren kimse ile ben, cennette böyle yan yana olacağız.”

Bugün dünyanın pek çok yerinde çocukların ağır sınavlarda geçtiğini görüyoruz. Gazze başta olmak üzere........

© Yeniçağ