Ben hayattaki mutluluğu mevsiminde yediğim bir meyvede bulmayı öğrendim. Çoğu güzelliğin bir mevsimi var. Dalından yeni kopmuş bir mandalinanın kokusu, yazın sıcağında kesilen bir karpuz, kırma zeytinin işlenmemiş hali, tırnaklarının arasında kalıcı siyahlık bırakan taze ceviz. Çam altında çardacık gümüşlüce “bardacık”. Koruk, kızılcık, vişne…

Bunların en güzelleri sefer sayılı uçak gibidir arayıp bulmazsan kaçırırsın.. İnsan bazen burnunun dibindeki güzellikleri görmeyi başaramıyor. Hayattan tat almayı başarabilmek için de mesai gerekiyor. İlber Ortaylı’nın çok sevdiğim paylaşımı hayatımın akışını değiştirdi. Nurlar içinde yatsın. “Akıllı bir insan gerçekten neyi sevdiğini bulup onlarla meşgul olmayı başarabilir, dolayısıyla mutlu olmayı.”

Ben artık dünyaya sızlanmayı bıraktım. Daha doğrusu sızlanarak hiçbir şeyi değiştiremediğimi, üstelik kendi iç huzurumu da kaybettiğimi fark ettim.

Belki daha önce söylemişimdir; Psikolojide Polyannacılık diye bir bakış açısı var. Bunu kendime düstur edinerek yaşamaya çalışıyorum. Çünkü her şeyi biraz daha katlanılabilir hale getiriyor. Yanlış anlaşılmasın, olup bitenleri görmezden gelmek, her kötülüğe iyi tarafından bakıp kendimi kandırmak değil yaptığım. Ruhuma aşı.

Bozulmuş bir dünyada yaşıyoruz. Her gün yeni bir felaket senaryosu üretiliyor, üstelik çoğunun gerçekleşme ihtimali........

© Yeniçağ