Bir ülkenin gerçek gücü, televizyon ekranlarında çizilen büyüklük imgelerinde değil; sabahın köründe yerin yüzlerce metre altına inen işçisinin nefesinde saklıdır.

Bugün Türkiye’de maden işçileri yeniden yürüyorsa, bu yalnızca maaş meselesi değildir. Bu yürüyüş, görünmez hale getirilen insanların “Biz hâlâ buradayız” deme çabasıdır. Çünkü modern çağın en büyük çelişkilerinden biri şudur: Her şeyi üreten insan, giderek en değersiz görülen kişiye dönüşmektedir.

Son günlerde sokakta gördüğümüz işçiler; sadece ücret isteyen insanlar değildir. Onlar, yıllardır ağır koşullar altında çalışan, çoğu zaman ölümle burun buruna yaşayan ve buna rağmen sistemin en kolay gözden çıkarılan kesimlerinden biridir. Bir ülke, emeğini tüketmeye başladığında aslında kendi omurgasını aşındırmaya başlar.

Bugün birçok insan hafta sonu tatilini doğal sanıyor. Sekiz saatlik çalışma düzenini sıradan kabul ediyor. Fazla mesai ücretini, yıllık........

© Yeniçağ