Çocuklar, oyuncaklarıyla oynarken bazen parçaları birleştirmekte zorlanırlar. Böyle anlarda en yakınlarındaki anne ya da babalarına yönelir, yardım isterler. İsteklerini tam olarak ifade edemeseler de bir desteğe ihtiyaç duydukları açıktır.

Bu durumda ebeveynlerden biri şöyle diyebilir:

“Yine bozdun. Tabii yapamazsın. Zaten hiçbir zaman da yapamıyorsun. Size bunları alanda kusur var. Bırakın, bu işi ben hallederim.”

Bir diğeri ise şöyle yaklaşabilir:

“Bana danıştığın ve beni de sürece dahil ettiğin için teşekkür ederim. Aslında neredeyse tamamlamışsın. Haydi, birlikte bakalım; bunu nasıl tamamlayabiliriz?”

İki yaklaşım arasındaki fark yalnızca kullanılan kelimelerde değildir. Birincisi işi zorlaştırır; kişiyi kırar, yorar ve cesaretini azaltır. Daha da önemlisi, üretkenliğin önüne set çeker. İkincisi ise motive eder, çözüm üretir ve kişinin gelişimine katkı sağlar. Bu nedenle kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz hangi yaklaşımın temsilcisiyiz?

Liderlik de büyük ölçüde bununla ilgilidir. Gerçek liderler, sorunları büyüten........

© YeniBirlik