Demokratik toplum yalnızca hukuki kurumlarla kurulamaz. Hukuk gereklidir fakat yeterli değildir. Toplumun birbirine bakışının da değişmesi gerekir. Dil aynı zamanda bakış açısının ifadesidir. Yüzyıldır Kürtlere karşı devam eden psikolojik, sosyal, kültürel ve ahlaki kuşatma yöntemleri bir an önce son bulmalıdır. Bu özel savaş dili ve kavramları yerini barış diline bırakmalıdır.

İnsanların birbirinin acısını duyabilmesi, farklılığını tehdit olarak görmemesi ve ortak yaşamı mümkün kılacak bir etik zeminde buluşması gerekir.

Bu nedenle barışın dili yalnızca siyasal değil, aynı zamanda ahlaki ve toplumsaldır. Ahlâkî ilkeler toplumun en önemli özsavunma aracıdır. Bu mana ile ” Barış ve Demokratik Toplum” mücadelesi bir bakıma ahlâkî ilkelerle toplumsallığın inşasıdır.

Alevi hakikati: Tahakkümden rızalığa

Tam da burada Alevi toplumunun tarihsel hafızası önemli bir imkân sunmaktadır. Alevi hakikati, insanı devletin, iktidarın veya herhangi bir kutsal otoritenin nesnesi haline getiren anlayıştan farklı olarak; birey, toplum ve doğanın simbiyotik yaşamını merkeze alan bir ahlak dünyası oluşturmuştur.

Yunus Emre’nin aşk dili, Hacı Bektaş Veli’nin insan sevgisi, Pir Sultan Abdal’ın zulme karşı direnişi, Ana Fatma’dan, Kadıncık Ana’dan Elif Ana’ya taşınan kadın hafızası, Hızır’ın dayanışma ve umut anlayışı; farklı tarihsel biçimlerde aynı hakikat arayışının izlerini taşır.

“Yetmiş iki millete bir nazarla bakmak” bu nedenle yalnızca geçmişten kalan güzel bir söz değildir. Bugünün demokratik toplum arayışında yeniden düşünülmesi gereken bir siyasal ve ahlaki ilkedir. Alevi inancında 72 millet bir araya gelerek 73’üncü milleti oluşturur. Yetmiş üçüncü millet ise Demokratik Toplumu ( Rıza Toplumunu) ifade eder.

Alevi toplumunun “cümle can” anlayışı, insanı kimliğinden önce insan olarak görür. Rızalık, toplumsal ilişkinin tahakkümden değil karşılıklı kabulden kurulmasını........

© Yeni Yaşam