Guy Debord: Yağma mı metanın değer yitimi mi?
2008 sonrası yeni bir isyan dalgasıyla karşı karşıyayız. Önce Fransa’da öğrenci gençliğin kitlesel protestoları şeklinde başlayan eylemler, hızla bir toplumsal isyan hareketine dönüştü. Kitleler sokağı kullanarak ve sokakta politika yaparak nelere muktedir olduklarını, burjuvazinin düzeninin ve yarattığı ablukanın hızla kırılabileceğini gösterdiler. Yine eylemler bir senkronizasyon şeklinde gerçekleşiyor ve hızla Kıta Avrupası’na yayılıyor. Fransa’yı, İtalya, Belçika, Arnavutluk ve Yunanistan izledi. Sınıf ve kitle hareketinin bu dalgasal yükselişinin başka ülkeleri sarması yüksek bir olasılık. Aynı zamanda Brezilya, Arjantin ve Endonezya’da toplumsal muhalefet ayağa kalmış durumda. Gerçek bir isyan dalgası ve anaforu kıtaları yeniden sarıyor. Devrimci bir fırtına bu eylem ve isyan patlamaları içinde mayalanır.
2010-13 küresel ayaklanma dalgasının odak coğrafyası Akdeniz Havzası’ydı. Ardından 2015 Baltimore Ayaklanması yeni bir dalgayı tetikledi. 2018 yılına kadar süren bu isyanlar küresel düzeyde yayıldı. 2019-2020’de gerçekleşen ayaklanma ve isyan dalgası ise üçüncü dalga olarak biçimlendi ve 44 ülkeye yayıldı. Şimdi dördüncü dalganın içindeyiz.
Sokak özgürleştirir, sokak hayalleri ayaklandırır
Yeni dalganın tetikleyicisi Fransa. Fransa eylemlerin radikalliği, sokağın aktif biçimde kullanılması, zengin sokak eylemleri, şiddetli öfke patlamaları ve farklı kamulaştırma hareketleriyle dikkat çekiyor. Özellikle zenginliği, gücü, şatafatı ve statükoyu temsil eden markaların mağazalarında kitleler birçok mala el koydular. Doğrudan el koyulan malların bir kısmının dayanışmak için evsizlere dağıtıldığı söyleniyor. Kitlelerin sokağı aktif kullanması ve özgürleştirmesi ve özellikle el koyma pratikleri burjuva partileri, kapitalist devlet ve burjuva basın tarafından lanetlendi. Vandallık olarak yorumlandı. Her şey kontrol altındayken bu beklenmedik ve sarsıcı eylemler büyük bir şaşkınlık, hatta korku yarattı.
Sokak özgürleştirdiği gibi öfkeyi de........
