Doğanın arınma faslı
Manşetlerin bağırış çağırışını, ekranların üzerimize yığdığı o ağır siyaset tozunu bir kenara süpürüp, hayatın kendi ritminde sessizce akan o yalın hakikate ve mevsime kulak vermek istedim bugün.
Her mevsimin bir hikâyesi vardır. Her mevsim farklıdır ve farklı bir ruh haline çeker bizi. Kış soğuktur, durağandır. İlkbahar hareketli, yaz cıvıl cıvıldır. Sonbaharın payına düşense hep hüzün olmuştur. Onun bir adı da hazandır, güzdür… Sararmış yapraklardır, hüzzam şarkılar, sırılsıklam yağmurlardır.
Bu mevsimde olduğu gibi, bu yazıda da sözcükler kırılıp dökülüp dağılabilir. Bir yaprak gibi rüzgarların peşinde savrulabilir. Kalemde suç aranmasın. Ol sebep, mevsim normalleridir.
Diyor ya şair: “Oysa ben akşam olmuşum /Yapraklarım dökülüyor /Usul usul /Adım sonbahar” Mevsim sonbahar…Bu mevsimin hikayesi hüzünle yoğrulmuştur. Bu mevsime atfedilen tüm anlamlar, eski bir yara gibi kanayan sözcüklere dönüşmüştür. Dokunaklıdır.
Hüzün, sonbaharın başucu duygusu ve yongası gibidir.
Her hayat ve her hikâyenin yolu bu mevsimle bir şekilde kesişmiştir. Çünkü mevsim hüzündür. Ve bu sözcük hayatı yanlış okumanın tüm bedellerini fazlasıyla ödemiş, ‘üstü kalsın’ demiştir.
Hayatın yol haritasını dikkate almadan yola çıkanların son karşılaşacakları duraktır hüzün. Önümüzde duran kitapların okunmamış sayfaları gibidir. Yüzümüze........
