Susuz bir çeşme kadar insana hüzün veren başka ne olabilir?

Yapraksız bir ağaç, çocuksuz bir anne; neredeyse Nihat Hayri’nin şiirindeki gibi “Parçalanmış bir tablo/Ve yaralı bir ceylan” diyeceğim.

Su için yazılanlar o kadar fazla ki. Hangisini sayayım? Fuzulî’nin ünlü “Su Kasidesi”nin sadece bir beyti yeter. Ecdadın suya verdiği değer yüzünden çeşmeler o kadar güzel. “Su gibi aziz ol” sözü boşuna söylenmemiş.

Suları barajlarda topladık; işte o günden beri su, su olmaktan çıktı, modern dünyanın alınıp-satılır metalarından biri oldu. Ne tadı kaldı, ne rayihası. Ancak TV reklamları ile pet şişelere zorla sokulup, darda kalınca içilir oldu.

Su da toprak gibi, hava gibi insan ile olan asli bağlarından sıyrıldı. Mevsimler değişiyor, kaynaklar kuruyor. Belki de insanın bu vefasızlığı, hoyratlığı gün gelecek suyun bizden iyice ürküp toprağın derinliklerinde bir yerlerde saklanmasına, orada eski günlerini yâd edip içli içli ağlamasına sebep olacak.

Şimdi biz akmayan çeşmeleri “kurtarma” kampanyaları açabiliriz. Zarfı kaybettik ya, mazrufla........

© Yeni Şafak