Sosyolojide yaygın olan kanaate göre kentlileşme sekülerleştirir ve dinden uzaklaştırır. Peki, Hikmetli Kitabımız bu konuda ne der? Tevbe Suresi’nin 98. âyeti bu konuya ışık tutacak mahiyettedir. Meâlen şöyle buyurulur: “Bedevîler inkârcılık ve münafıklıkta daha şiddetlidirler; Allah’ın, resulüne indirdiklerinin sınırlarını tanımamaya daha yatkındırlar. Allah her şeyi bilir ve her işinde hikmetlidir.”

Bu âyetten şu anlaşılıyor ki bedevîler, şehirlilere göre imanlı ve ahlâklı bir hayat yaşamaya daha uzaktır. Şehirlilerin iman edip ahlâklı bir hayat sürmesi ise daha kolaydır. Bundan, şehrin dindar bir hayat için daha elverişli bir ortam olduğu anlaşılır.

Şehirlilik medenîlik demektir. Tüm medeniyetler şehirlerde kurulmuştur. İnsanlar medenîleştikçe şehirler kurmuş, şehir hayatı medenîleşmeyi beslemiş ve geliştirmiştir. Şehir kültürdür, bilgidir, düzendir, devlettir ve medeniyettir. Köy ise bunlardan yoksunluktur. Kur’an’ın bu ifadelerinden anlaşıldığına göre insan medenîleşince, bilgi ve kültür seviyesi yükselince dindar bir hayat yaşamaya daha yatkın hâle gelir. Bu bakış açısına göre din, gelişmişliği ifade eder.

Buna mukabil Aydınlanma çağı ile birlikte Batılı düşünürler insanın kültür ve medeniyet seviyesi arttıkça dinden uzaklaştığı ve dinin bir geri kalmışlık olduğu kanaatine varmıştır. Onlardan etkilenen memleketimizin entelektüelleri daha aşırı yorumlar yaparak dindarlığı çağdışılık ve yobazlık olarak algılamış;........

© Yeni Şafak