Türkiye siyasetinde uzun süredir görece stabil bir durum oluşmuştu. Ekrem İmamoğlu’nun tutuklanması döneminde yürütülen kampanyalar sonrasında CHP’de sınırlı bir yükseliş görülmüş, ancak zamanla bu yükseliş yeniden 0 bandına gerilemiştir. Yaklaşık bir yıl boyunca AK Parti’nin önde olduğu, CHP’nin ise yakın bir oy oranıyla AK Parti’yi takip ettiği bir siyasal süreç yaşandı.

Türkiye siyasetindeki bu durağanlığı daha çok muhalefet partilerinin siyaset üretmemesine bağlıyorum. Çünkü iktidarlar icraat yapar; muhalefet ise yapılan işin daha iyi alternatiflerini geliştirerek iktidarı baskı altına alır. İktidar partisinin bu baskıya karşı geliştirdiği yeni yaklaşımlar da siyasetin dinamizmini ortaya çıkarır.

Cumhuriyet Halk Partisi ise Türkiye’de daha çok kültürel kodlar ve toplumsal ayrımlar üzerinden siyaset yapıyor ve İmamoğlu meselesinin dışında neredeyse hiçbir konuyla ilgilenmiyor.

CHP için tek bir konuya bağımlı kalmak bir tercih midir yoksa bir zorunluluk mudur, bunu CHP’liler bizden daha iyi bilir.

Bu bağlamda Türkiye siyasetini üç başlık altında yorumlayabiliriz:

1. Hükümetin icraatı,

2. CHP’nin İmamoğlu meselesi,

3. Terörsüz Türkiye süreci.

İç politikada bunlar yaşanırken dış politikada da çok geniş ve yoğun gelişmeler var: Suriye’de üniter bir devletin yeniden teşekkül etmesi, İran-ABD-İsrail savaşı, devam eden Filistin meselesi, Ukrayna-Rusya savaşı ve Türkiye-Suudi Arabistan-Mısır yakınlaşması gibi başlıklar gündemde.

Türkiye’nin dış politikası çoğu zaman iç politikasıdır; çünkü jeopolitik olarak böyle bir zeminde bulunuyoruz ki. Dünyada........

© Yeni Şafak